Zes leden van Cyclo '78 reden de zaterdag na Hemelvaartsdag de Waalse Pijl vanuit Spa. Die rit staat bekend als een van de zwaarste Klassiekers. De Redoute krijg je al na 16 kilometer voor je kiezen, en in de laatste 50 kilometer zwoeg je kort achtereen de zwaarste Ardennenhellingen op: De Wanne, de Haute Levée, de Stockeu, de Thier de Coo, etc. Zowaar geen rit voor krentenbollen dus, zeker niet omdat het voor het eerst dit jaar ook nog eens behoorlijk warm was.

Gerrit, Andrea en Koos reden de ronde ruim een uur sneller dan Bouke, Evert en Peter. Hoe? Op routine en regelmaat. Waar Bouke en Evert elkaar de heuvels opjoegen en Peter met zijn weinige voorbereidingskilometers heel lang knap in het wiel bleef, pedaleerde het winnende kilometervreterspodium van vorig jaar in rustig tempo van heuvel naar heuvel. De gemiddelde snelheid bleef gestaag rond de 24 kilometer, en dat was een mooi en afdoend tempo wisten we uit ervaring, ondanks dat Bouke en Evert aan de voorkant, en Peter aan de achterkant uit het zicht verdwenen.

Geen enkele reden om zenuwachtig te worden. De finish in Spa was nog ver.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dat wat kalme tempo ook voortkwam uit onze wat erg straffe voorbereiding van de drie dagen ervoor. We hadden zo'n 450 kilometer heuvels achter de rug met als toppunt de Muur van Huy de dag eerder. Wat dat betreft hadden de anderen dus met hun nog frisse benen flierefluitend definitief bij ons weg moeten rijden, maar niets van dat al.

Maar nee. Aangekomen in de finishplaats Spa zaten we al aan ons derde of vierde biertje toen eerst de met zoutranden verfraaide Bouke en Evert bleekjes binnenstrompelden. Even later gevolgd door Peter die nog wèl kon lachen, al sprongen daarbij de barsten in zijn met korsten bedekte gezicht.
Kijk, bij zo'n rit gaat het ook om parkoerskennis en om alertheid. Bouke en Evert waren, verblind door vermoeidheid en volledig uitgewoond een verkeerde afslag in geslagen. Niet de minste afslag trouwens, want die leidde rechtstreeks via de zwaarste opgang naar de Wanne. Om boven aangekomen te ontdekken dat ze weer terug moesten om na twintig extra kilometers via de oostkant terug omhoog te komen.

Een bewonderenswaardige prestatie hoor, zo'n extra rondje in een toch al zware klassieker, maar wie zeker wil zijn op tijd binnen te zijn, kan beter fris blijven en op de route letten. Volgend jaar herkansing, mannen? Kom maar op!

Koos Woestenburg